Αυτή είναι η μόνη ευκαιρία της κρίσης

Η εποχή που θα γίνει ο φόβος πραγματικότητα,

η πραγματικότητα θα γίνει μύθος

και

θα κληθούμε να βρούμε θάρρος για να κάνουμε

την αλήθεια

αντικειμενική εξέλιξη.

Οι φοβίες είναι απλές ή σύνθετες συναισθηματικές εμπλοκές, αναπάντητα ερωτηματικά, γνωστικά κενά, που δημιουργούνται όταν δίνουμε αξία σε δήθεν λόγια και δήθεν εικόνες. Σε δήθεν ανθρώπους με δήθεν ανάγκες. Σε δήθεν περιβάλλοντα με δήθεν ισορροπίες και  με δήθεν προσανατολισμό. Σε δήθεν ζωές. Σε φοβικές και χαοτικές σχέσεις. Σε ένα φοβικό και χαοτικό περιβάλλον. Γιατί έτσι μας έμαθαν. Γιατί έτσι συνηθίσαμε. Γιατί εκεί βρεθήκαμε. Γιατί αυτό βιώνουμε και βλέπουμε. Επειδή δεν πιστεύουμε ότι μπορούμε να πάμε βαθύτερα γνωσιακά και πνευματικά πέρα από αυτό. Και επειδή δεν μπορούμε, προσωρινά ή μόνιμα, να ερμηνεύσουμε αλλιώς. 

Τα δήθεν, τα φοβικά και τα χαοτικά, έχουν ασφαλώς την σημασία τους. Άλλωστε δημιουργούν ένα πρίσμα ενέργειας, οπτικής, σκέψης, κρίσης και συναισθήματος. Και έτσι  διαμορφώνουν συνθήκες και πλαίσια περιοριστικά. Άλλωστε, συσσωρευμένα, μας φέρνουν σταδιακά, αργά ή γρήγορα, πάντα σε μία συναισθηματική έκρηξη της εσωτερικής πιέσεως που αναπτύσουν, με πρακτική βιωματική αντανάκλαση, και πρέπει να αντιμετωπιστούν. Άρα έχουν  την σημασία τους. 

Ποιά όμως είναι  αξία τους;

Οι φοβίες, όσο απλώς υποβόσκουν στο υποσυνείδητο, και δεν μπορούν να υποτάξουν το συνειδητό πλήρως, όταν δηλαδή το συνειδητό ισορροπεί με ορθολογική σκέψη την άσχημη ενέργειά τους, λειτουργούν ορθά και υποβοηθητικά. Όσο αποτελούν άυλες σκέψεις, δεν επηρεάζουν αισθητά τον οργανισμό, ούτε το περιβάλλον, παρά μόνο διευκολύνουν το άτομο να ισορροπήσει μηχανισμούς εξελικτικής σκέψης και παραγωγικής λειτουργίας. Άλλωστε δεν μπορεί να σχηματοποιηθεί, να εξωτερικεύσει και να λειτουργήσει ώριμα, αντικειμενικά και αποτελεσματικά  μία θετική ενέργεια αν δεν υπάρχει κάπου, κάπως και μία αρνητική, να την ερεθίζει για αναγνώριση, διαμόρφωση και θετική παραγωγή. 

Οι φοβίες όμως  παίρνουν μεγάλη πρακτική διάσταση όταν γίνονται εμμονικές. Όταν δηλαδή ενώ διατηρούνται αίολες, ανενεργές και άλυτες διαχρονικά, κάποια στιγμή με ασήμαντη ή σημαντική περιβαλλοντική αφορμή, εκρήγνυνται και ξεπηδούν ακαριαία από το υποσυνείδητο στο συνειδητό και έτσι παράγουν και εξωτερικεύουν μεγάλη σε ποσότητα και ποιότητα ενέργεια. Ενέργεια που στην συνέχεια διαμορφώνει, επηρεάζει, καθοδηγεί και εκτελεί, με λανθασμένο, υπερβολικό ή και πυρηνικό πολλές φορές τρόπο, πράξεις και συμπεριφορές. Τότε ο φόβος γίνεται πραγματικότητα από εμάς. Τότε ο φόβος ενεργοποιείται, εξωτερικεύεται, κυριαρχεί και αναδιαπλάθει το περιβάλλον με την ισχύ του.

Ένα δυνατό εξωτερικό ερέθισμα κρίσης και κινδύνου, ή μία τέτοια ερμηνεία ενός οποιουδήποτε συμβάντος, προκαλεί αναστάτωση και συναγερμό στον οργανισμό και ξυπνά την άμυνα. Για να οργανωθεί σωστά η άμυνα, το άτομο φέρνει στην επιφάνεια τα γνωστικά κενά, τις φοβίες ως υπαρκτά, ρεαλιστικά και δεδομένα πλέον. Τότε παύουν ακαριαία να είναι ερωτηματικά και γνωστικά κενά, γίνονται πλέον αδιαμφισβήτητες αλήθειες, και σε συναγερμό ο οργανισμός, θεωρεί ότι  ήρθε η ώρα να αντιμετωπιστούν. Έτσι, οι φοβίες γίνονται για το άτομο ιδανικοί λόγοι απόδειξης της ορθής θέσης και ορθολογικής αξίας μας, που μέχρι εχθές υποσυνείδητα αμφισβητούσε. Οι φοβίες γίνονται αιτίες για δόξα του φθαρμένου και απειλούμενου εαυτού που καλείται να τις επιβάλλει στο περιβάλλον ως αλήθειες. Υποβάλλοντας λοιπόν την αλήθεια του στο περιβάλλον, ο οργανισμός νιώθει ότι έτσι εξηγείται,  αποβάλει τον φόβο, απελευθερώνεται από τις φοβίες και τις νικάει.

Γιατί έτσι πιστεύει ο οργανισμός,  ότι θα μαζέψει όλη την δύναμη για να επιβιώσει σε αυτό που ορθόθηκε μπροστά του ως κίνδυνος, ως εχθρός. Γιατί  έφτασε η ώρα για τον οργανισμό να εξελιχθεί και να ξεπεράσει τα προηγούμενα όρια του. Γιατί για να γίνει αυτό θα πρέπει να εξαγνίσει πρώτα το υποσυνείδητο από κάθε βάρος φοβίας. Να πάει ελεύθερος, δυνατός και με κίνητρο, για να αντιμετωπίσει την πρόκληση του νέου κινδύνου που πυροδότησε τον συναγερμό του.  Και το κάνει ακαριαία τοποθετώντας τις φοβίες από το υποσυνείδητο στο συνειδητό. Γιατί  ο οργανισμός πιστεύει ότι πρέπει να δημιουργήσει την ασπίδα προστασίας του βάζοντας μπροστά από αυτήν όλες τις φοβίες. Όλα αυτά τα δήθεν που δέχθηκε να συσσωρεύσει και κουβαλά. Και γιατί έτσι αντιμετωπίζοντας τες, εδώ και τώρα,  εκτοξεύοντας τες από τον εσωτερικό του κόσμο και προβάλλοντας τες στο εξωτερικό περιβάλλον αδιακρίτως,  δείχνει έτοιμος και δυνατός στον εχθρό. Ατρόμητος στον κίνδυνο, ήδη νικητής, δίνει λόγο και αιτία πολέμου, σε κάθε πηγή  αμφισβήτησης.  Ποιος όμως είναι ο εχθρός; Κανείς άλλος πέρα από τον ίδιο τον εαυτό που θέλει να ελευθερωθεί εξελισσόμενος.

Κι έτσι το πρίσμα της φοβικής διάστασης, μέσω του οποίου συμπαντικού ερεθίσματος, δημιουργεί την ανάγκη για διάθλαση, εξωτερική προβολή φοβιών και δημιουργεί πλέον μια πλασματική  πραγματικότητα. Μία νέα πραγματικότητα δημιούργημα όμως συσσωρευμένου άλυτου και απροσδιόριστου φόβου, που πλέον αρχίζει δυναμικά να επιβάλλεται και να υποτάσει ενεργειακά τον ατομικό και τον περιβαλλοντικό οργανισμό μέσα από μία πολεμικού τύπου διαδικασία. Δημιουργεί νέους μύθους από την ίδια φοβία. Νέα πραγματικότητα. Πάλι όχι αλήθεια.

Ο οργανισμός από κρυφό θύμα, τώρα θέλει να γίνει εμφανώς θύτης και παράγει ενέργεια από τους άυλους και συγκεχυμένος φόβους του. Επαναστατεί δυναμικά και εκτός ορίων. Θέλει την αλήθεια του. Θέλει την νίκη και την ελευθερία του από αυτούς.  Δεν θα την βρεί όμως στο άλλο άκρο. Ούτε μετουσιώνοντας τις  φοβίες σε δήθεν αντικειμενικούς εχθρούς που πολεμά και νικά. Κι όμως αυτό ακριβώς κάνει. Ενώ στην ουσία είναι η ώρα της πραγματικής πάλης με τον εαυτό. Ένας αγώνας βέβαια, που δεν κερδίζετε παρά μόνο με την ταπεινή παράδοση στον αυθεντικό εαυτό.  

Ο μόνος λόγος ύπαρξης του οργανικού φοβικού μηχανισμού και της δυσφορίας που προκαλούν οι φοβίες, είναι το ερέθισμα για ξύπνημα και αλλαγή του πρίσματος, για ορθή, αυθεντική εξέλιξη και ανάπτυξη, για να αποφύγουμε τις πηγές, και τα περιβάλλοντα τα οποία μας τις δημιουργούν. Για να τιθασεύσουμε με συγκρότηση και αποτελεσματική διαχείριση τους αληθινούς κινδύνους. Για να ψάξουμε να βρούμε την ικανοποίηση του εαυτού εκεί που βρίσκεται η αλήθεια, η γαλήνη και η αυθεντικότητά του. Για να αναγνωρίσουμε, να δεχτούμε και να σεβαστούμε τον Εαυτό. Εκεί σίγουρα δεν λειτουργεί ο φόβος. Εκεί δεν υπάρχει εχθρός. 

Στο συνειδητό οι φοβίες δεν έχουν θέση. Στην ανεπτυγμένη συνείδηση, λόγο ύπαρξης για επεξεργασία έχει μόνο ο κίνδυνος. Ο κίνδυνος είναι πάντα απλός, μετρήσιμος, ρεαλιστικός, διαχειρίσιμος και αντιμετωπίσιμος. Ο φόβος όμως δεν είναι. Και δεν είναι γιατί δεν υπάρχει αντικειμενικά. Άρα ο κίνδυνος δεν αντιμετωπίζεται με σύμμαχο τις φοβικές πηγές, εμμονές και σύνδρομα. Αυτές είναι οι δήθεν. Αυτές μας οδηγούν σε αποδυνάμωση και ανισορροπία. Άρα δεν πάμε στον πόλεμο με αυτές. Αν ήρθε  η ώρα να σπάσει η αλυσίδα, αυτό δεν γίνεται διακρατώντας τους κρίκους που την δημιούργησαν και την στήριξαν. 

Αυτή όμως είναι τελικά η διαδικασία. Με αυτόν τον τρόπο πάμε στον πόλεμο για να εντοπίσουμε και να ελευθερώσουμε τον Εαυτό. Και θα παραμείνει  ίδια κάθε φορά που ζητείται εξέλιξη, μέχρι κάποια μέρα, κάποια εποχή, να κερδηθεί ο φόβος από το υψηλότερο συνειδησιακό επίπεδο. Αρχικώς ατομικά και μετά συλλογικά. Μέχρι κάποια μέρα, κάποια εποχή να σπάσει η  αλυσίδα για να ξεκινήσει νέος κύκλος και επίπεδο εξέλιξης. Την μέρα και την εποχή που οι φοβίες περνάνε στο συνειδητό, τότε δημιουργούν νέο άκρο μυθικής πραγματικότητας που πάλι θα κάψει αν μείνουμε και σε αυτό με τον ίδιο τρόπο, σε άλλο ρόλο, σε νέο μύθο. Τότε όμως είναι και η ευκαιρία να σπάσει η αλυδία. Τότε είναι η ευκαιρία για εξέλιξη. Τότε είναι η ευκαιρία για νέα υγιή, βιώσιμη ισορροπία. Και αφού αναγνωριστούν τα δύο όρια του θανάτου.

Θα νιώσουμε τη  παραπάνω διαδικασία σε καθε πτυχή και σε κάθε εφαρμογή της.  Εφαρμογή στον ίδιο τον ατομικό, εσωτερικό οργανισμό, εφαρμογή στο στενό εξωτερικό περιβάλλον, εφαρμογή στο ευρύτερο περιβάλλον, εφαρμογή σε κάθε πλαίσιο και μέχρι σήμερα δεσμό και θεσμό. Οι φοβίες έχουν κορεστεί και έχουν κουράσει. Δεν πρέπει όμως απλά να αλλάξουν οι ρόλοι. Δεν πρέπει απλά να κληρονομήσουμε τις ίδιες φοβίες αλλά σαν θύτες αυτήν την φορά.  Δεν κερδίζουμε νέα εξέλιξη έτσι.  Δεν κερδίζουμε αυθεντική και διαχρονική ισορροπία. Δεν σπάμε την αλυσίδα ολοκληρωτικά αντικαθιστώντας τον κρίκο, μαστορεύοντας την φθορά της, για λίγο ακόμη αντοχή. Πρέπει ασφαλώς να αφεθούμε από κρίκοι της αλυσίδας, να την καταστήσουμε πλέον οριστικά ανενεργή και μετά να ορίσουμε νέα αρχή, νέα αλυσίδα. Κάποιοι θα ορίσουν τον πρώτο κρίκο της νέας αλυσίδας. Κάποιοι θα ακολουθήσουν και θα προσθέσουν κρίκους στην νέα αλυσίδα. Και κάποιοι θα παραμείνουν ανενεργοί, να σαπίζουν στην παλιά και σπασμένη. 

Ενας μόνο κρίκος ορίζει μηχανικά όλη την αλυσίδα. Αν αφαιρεθεί, και δεν αντικατασταθεί, η αλυσίδα είναι ουσιαστικά άκυρη.

Το άτομο ορίζει το σύνολο. 

Και το σύνολο ορίζει το άτομο.

Ο κρίκος την αλυσίδα και η αλυσίδα τον κρίκο.

Αφού διαρραγεί πρώτα το σύνολο, μετά θα μετουσιωθεί το άτομο. Αφού σπάσει η αλυσίδα  θα δημιουργηθεί νέος κρίκος. Θα αναγκαστεί να εξελίξει την ατομική συνείδηση, για να ξαναπλαστεί το νέο σύνολο, διαμορφώνοντας το νέο σκαλοπάτι. Την νέα αλυσίδα. Ότι είναι ώριμο, υγιές  και σοφό οργανικά να διαχειριστεί και να ελέγξει την έκρηξη, αυτό θα σχεδιάσει και την επόμενη μέρα. Θα συνδεθεί στην νέα αλυσίδα. Ό,τι ανεξέλεγκτα, δικαίως ή αδίκως  εκραγεί και παραμείνει εμμονικά στο άλλο άκρο, θα καεί. Ό,τι φοβικό και δήθεν, ή θα καεί, ή θα παραδοθεί.   

Ο εαυτός έχει δικαίωμα να διαλέξει ή να απορρίψει περιβάλλον .

Ο εαυτός μπορεί επίσης να σχεδιάσει και να διαμορφώσει περιβάλλον.

Ολα είμαστε ο καθένας μας.

Επιλογή σας είναι να απομακρυνθείτε από τις κραυγές των φοβικών, δήθεν δραμάτων και να ανοίξτε μονοπάτια εκεί  όπου θα ακούτε μία νέα μουσική σε ένα νέο έργο, με έναν μόνο πρωταγωνιστή, τον εαυτό και ζητούμενο την συμπαντική  ισορροπία της γαλήνης του.

Η παλιά αλυσίδα έχει σπάσει και δεν υπάρχει άλλος τεχνίτης για την επανασυγκόλληση της.  Ήρθε η  ώρα της νέας αλυσίδας. 

Θεοφάνης Ιωάννη Μαντζουρίδης

27/3/2020